Wetenschap en de oerknaltheorie

Wetenschap en de oerknaltheorie - Hoe werkt de oerknal eigenlijk?
De wetenschap beschrijft de oerknal meestal als een willekeurige, toevallige gebeurtenis bij het begin van ons heelal. Een of andere instabiliteit zou zich ontwikkeld hebben tot een oorspronkelijke "korrel" van massa en energie, waarna het heelal begon uit te zetten. Een variatie van deze theorie is de "kosmische inflatie" theorie; het idee dat het heelal zich in het begin extreem snel ontwikkelde en groeide.

Wetenschap en de oerknaltheorie – Fundamentele problemen?
De oerknaltheorie is tegenwoordig tegen enkele fundamentele problemen aangelopen. De relevante literatuur gaat hier meestal snel aan voorbij. Hier volgen enkele "ontbrekende schakels" in de theorie:

  • De bron ontbreekt. De oerknaltheorie gaat uit van een initiële energieconcentratie. Maar waar kwam deze energie vandaan? Astronomen spreken vaak van een "kwantummechanische fluctuatie in een vacuüm". Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds een energiebron nodig is.

  • Het ontstekingsmechanisme ontbreekt. Waardoor werd de oerknal in gang gezet? De massaconcentratie die in deze theorie wordt voorgesteld zou zonder een ontstekingsmechanisme voor altijd een universeel zwart gat blijven. De zwaartekracht zou een uitdijing voorkomen.

  • De stervorming ontbreekt. Er is nog steeds geen naturalistische verklaring voor de vorming van planeten, sterren en sterrenstelsels. Een explosie zou hooguit een buitenwaartse uitzaaiing van gas en straling teweeg brengen. Dit gas zou blijven uitzetten in plaats van planeten, sterren en zelfs hele sterrenstelsels te vormen.

  • De antimaterie ontbreekt. Sommige versies van de oerknaltheorie vereisen een gelijke productie van materie en antimaterie. Maar er worden slechts kleine hoeveelheden antimaterie (positronen, antiprotonen) aangetroffen in de ruimte.

  • De massa ontbreekt. Veel wetenschappers nemen aan dat het heelal uiteindelijk niet meer zal uitzetten en weer zal krimpen. Dan zal het opnieuw exploderen. Deze oscillerende beweging zal voortdurend herhaald worden. Dit idee is een poging om een mogelijke oorsprong en bestemming van het universum te ontlopen. Deze oscillatie kan alleen plaatsvinden als de massaverdeling van het heelal een zekere dichtheid heeft. De metingen van de massadichtheid hebben tot op heden waarden opgeleverd die honderden malen kleiner zijn dan verwacht. Het heelal lijkt bovendien helemaal niet te oscilleren. De vereiste massa is zoek.

  • Het leven ontbreekt. In een evoluerend heelal zou er op een groot aantal plaatsen leven moeten zijn ontstaan. De ruimte zou gevuld moeten zijn met radiosignalen van intelligente levensvormen. Waar is iedereen toch?

Lees hier meer over de oerknaltheorie!