De complexiteit van een cel

Hoe kunnen we de complexiteit van een cel verklaren?
In de afgelopen honderd jaar is onze kennis van de complexiteit van de levende cel enorm toegenomen.

Elk mens begint als een cel, gevormd door de vereniging van de eicel van de moeder en het sperma van de vader. Die enkele cel bevat de digitale code om duizenden andere soorten cellen te maken, van vetcellen tot botcellen – van hersencellen tot longcellen. Er zijn spiercellen, huidcellen, adercellen, capillaire cellen en bloedcellen… uit die ene oorspronkelijke cel zal het menselijk lichaam uiteindelijk ongeveer 30 triljoen cellen verkrijgen die tezamen een symfonie van verschillende functies uitvoeren.

In de eerste helft van de vorige eeuw namen wetenschappers nog steeds aan dat de cel een relatief eenvoudige klonter protoplasma was. Zonder elektronenmicroscopen en andere technologieën werd de cel behandeld als een soort “zwarte doos” die op mysterieuze wijze zijn diverse functies uitoefende – een onwaarneembare collectie “gelatine-moleculen” waarvan de inwendige werking onbekend was.

De complexiteit van een cel - Technologische vooruitgang
Door de wonderen van de technologie van de 21e eeuw begrijpen wetenschappers nu het volgende:

Hoewel de kleinste bacteriële cellen ongelooflijk klein zijn, met een gewicht van minder dan 10-12 gram, is toch elke cel effectief een echte tot micro-niveau geminiaturiseerde fabriek, samengesteld uit honderdduizend miljoen atomen, veel gecompliceerder dan enige door de mens gebouwde machine en absoluut zonder weerga in de niet-levende wereld.[1]

Elke microscopische cel is functioneel zo gecompliceerd als een kleine stad. Ze is onherleidbaar complex. Wanneer de cel 50.000 keer vergroot wordt door middel van een elektronenmicroscoop, dan zien we dat de cel bestaat uit meerdere complexe structuren, elk met een verschillende rol in de werking van de cel. Wanneer we dieper graven in de cellulaire wereld, dan onthult de technologie zwarte dozen binnen de vroegere zwarten dozen. Met de ontwikkeling van de wetenschap worden steeds meer van deze zwarte dozen geopend. Zo is een “onverwachte Lilliput-wereld” blootgelegd met zó’n enorme complexiteit dat het de evolutietheorie tot een breekpunt heeft gebracht.[2]

Intelligent Design - Lees nu meer!

1 Michael Denton, Evolution: A Theory in Crisis, Adler & Adler, 1985, 250.

2 Michael J. Behe, Darwin's Black Box: The Biochemical Challenge to Evolution, Simon & Schuster, 1996, 18.